Изашли смо аутом из гараже тржног центра, па скренули на погрешну страну. А мој зет десно, па лево, и ето га зачас где треба. Ја не бринем никад, нимало, јер знам: и у пакао да га ставе, он ће да нађе излаз и пут, да се искобеља. У лавиринт да га баце, не би му требало клупче. Па зет ми је пљунути Тезеј (оног бика би свакако појео - бар тај говеђи део, кад се не да ни повести ни потерати).
Нема коментара:
Постави коментар