Послала ми поруку данас једна другарица, коју можда чак две године нисам видела. Али сва моја другарства су тако искрена и чврста да им време не може наудити. Шест година да се не видимо, па кад се сретнемо, ко да смо се јуче растале.
Елем, пита јесам ли жива (пошто ме нема на Скајпу, а поруке ретко пишем). Ако је дисање довољан аргумент, жива сам. Данас је, каже, сазнала да је нашој заједничкој другарици (која сад вероватно вилени у породилишту, чита новине и шврља по Фејсу) за сутра заказан царски рез... а није ни знала да је трудна. Јако јој је тешко пало кад је схватила колико се живот брзо одвија и колико ми не стижемо да га пратимо (па ја све коленце пратим и свој, а камоли туђ). Зато је, каже, писала: да видим да немаш и ти неки царски рез или нешто...
Елем, пита јесам ли жива (пошто ме нема на Скајпу, а поруке ретко пишем). Ако је дисање довољан аргумент, жива сам. Данас је, каже, сазнала да је нашој заједничкој другарици (која сад вероватно вилени у породилишту, чита новине и шврља по Фејсу) за сутра заказан царски рез... а није ни знала да је трудна. Јако јој је тешко пало кад је схватила колико се живот брзо одвија и колико ми не стижемо да га пратимо (па ја све коленце пратим и свој, а камоли туђ). Зато је, каже, писала: да видим да немаш и ти неки царски рез или нешто...
Насмеших се у аутобусу. Царског реза, одговорих, нажалост, неће бити, вероватно никад. /Никакве ожиљке ја на стомаку не носим, тек на срцу и души. Дете које у наручју недостаје можда је такође непреболна рана, која не крвари и не види се... а никад неће престати да тишти./ Постојање "нечега" ипак не могу да порекнем. /Има нештоо од срца до срца... нека танкаа нит... искрзана и наново везивана (па где је танко, ту се кида)./ Сви ми имамо нешто (можда мало, малецко, можда начисто ситно...) ради чега живимо. Неко воли, неко о љубави сања.
Нема коментара:
Постави коментар