Кад се мојој сестри, већ годинама самосталној домаћици, прохте да једе рецимо чупавце, то значи да ће засукати рукаве... мајка (а сестра ће колаче јести, па не може све да падне на мајчина леђа; додуше, и ја ћу јој радо припомагати).
Помоћ која се од мене очекује и на којој се инсистира јесте да што равномерније (а нико то неће боље од мене учинити, такво мишљење у мојој кући влада) исечем печено тесто на коцкице. Остало није моја брига (сем што ћу с времена на време дотрчати до плеха и мазнути који окрајак (окрајке волим, и од хлеба, и од пројаре, и од колача - а није зато да ме свекрва воли; није проблем тај бисквит да једем и без фила, који не могу да ишчекам).
Малопре се мајка мисли, па и мене припитује: кол'ко беше, литар и по млека (рачуна да две главе боље памте но једна)? (Сећам се ко да је јуче, а не пре неколико месеци, било; ставили смо литар и по, да нам колачи буду сочнији; по рецепту је литар, али то је мало, остану суви у дубини). Литар и поо, довикујем ја из купатила, кроз одшкринута врата (дешава се, кад сам у журби и не планирам пуно тамо да се бавим, да их тако оставим; никада нећу достићи ниво опуштености своје сестре, којој су врата широм разјапљена и кад удовољава дебелом цреву). Ништа те ја не чујем, гунђа мајка из кухиње, напола себи у браду. Од виишка глава не болии, довикнух ја јаче, кроз врата која сам још мало отворила. Да не буде много, побоја се она. И још једном ја се послужих језгровитом народном мудрошћу (шта да се мислим и објашњавам надугачко и нашироко): док не оста, неема доста. Ако лажем ја, народ не лаже, па сад ти види како ћеш!
Малопре се мајка мисли, па и мене припитује: кол'ко беше, литар и по млека (рачуна да две главе боље памте но једна)? (Сећам се ко да је јуче, а не пре неколико месеци, било; ставили смо литар и по, да нам колачи буду сочнији; по рецепту је литар, али то је мало, остану суви у дубини). Литар и поо, довикујем ја из купатила, кроз одшкринута врата (дешава се, кад сам у журби и не планирам пуно тамо да се бавим, да их тако оставим; никада нећу достићи ниво опуштености своје сестре, којој су врата широм разјапљена и кад удовољава дебелом цреву). Ништа те ја не чујем, гунђа мајка из кухиње, напола себи у браду. Од виишка глава не болии, довикнух ја јаче, кроз врата која сам још мало отворила. Да не буде много, побоја се она. И још једном ја се послужих језгровитом народном мудрошћу (шта да се мислим и објашњавам надугачко и нашироко): док не оста, неема доста. Ако лажем ја, народ не лаже, па сад ти види како ћеш!
Нема коментара:
Постави коментар