Кад сам ја била мала, тетке никад (упркос свој предострожности) нису могле да сакрију ако праве колаче. Оду по брашно на прстима, тихо разбијају јаја, пазе да млеко не наливају сувише гласно, и таман да, за шећером, умешају и маст, а ја се угризем за језик иии... оде маст у пропаст! (Језик је некад, уз све остало, служио и као апсолутно поуздан детектор за колаче!) Угризем се изненада, и почнем да кмезим, а баба мирно (не престајући да плете), са осмехом, констатује: "Меси ти тетка колаче!" М? Одмах наберем нос и почнем да њушкам. Ти колачи, који се, сасвим извесно, месе у близини, једини су мелем за повређени језик (замислите само лековиту слику: колачи се топе на језику). Ал' пошто се угризем за језик, обавезно се и поједем од муке: колачи се месе, и меси их тетка, само КОЈА (кад тетака ко на гори листа)?! Па потеци од куће до куће, од тетке до тетке, док најпосле не нађем "одговорну": колаче пече ли пече, па служи децу да језике лече!
Нема коментара:
Постави коментар