Предвече, док смо потрбушке лежале у нашој соби и буљиле у Фејсбук, прочитах својим сестричинама једну од својих краћих мудрости о доброчинству. Не сумњам да су бар мрвицу разумеле (а имале смо и додатних лекција о човекољубљу, различитости и толеранцији...).
Миа ме потом потапша (саосећајно?) по руци, изјавивши: паметна си ти! Слатко сам се насмејала, јер је то звучало иронично (паметна си, пиши, само нас не терај да то слушамо) колико и искрено (готово нико у мојој кући не прати, а поготово толико не цени, мој литерарни рад... па ми беше мило). Истина, није нарочито тешко импресионирати дете, поготово којему си омиљена тетка.
Нема коментара:
Постави коментар