Е, тако мали, а што знају да буду окрутни (нехотице додуше). Стварно није лепо што је Игњат у мојој соби на поду оставио полупоједен манчмелоу. А није оставио ниједан цео, неотворен (добро сам погледала, и по кревету и по ормару, осврнула сам се свуд уоколо... али сит се гладног не сећа, ни кад се преједе, па вишак пљуне на под; а лепо зна да и ја то волим, мада не правим питање, може и друго шта, само да је слатко).
Па зар сам морала тај комад да видим? Баш сам се потресла. Дошла кући, поноћ се примакла, ничег слатког нема, а тепсију бих колача појела. Или бар један манчмелоу, мали, малецкии... Може и пола тек, комадић један, нисам алава (мислим, јесам, кад имам услова)...
Али ничег нема. Сем оног залогаја на поду, што је одавно у власти бактерија, које се сад вероватно подругљиво цере. Да ми је при руци неки микроскоп, па свима да им уши почупам.
Па зар сам морала тај комад да видим? Баш сам се потресла. Дошла кући, поноћ се примакла, ничег слатког нема, а тепсију бих колача појела. Или бар један манчмелоу, мали, малецкии... Може и пола тек, комадић један, нисам алава (мислим, јесам, кад имам услова)...
Али ничег нема. Сем оног залогаја на поду, што је одавно у власти бактерија, које се сад вероватно подругљиво цере. Да ми је при руци неки микроскоп, па свима да им уши почупам.
Нема коментара:
Постави коментар