За ту грозну бубу, сем већ наведене чињенице - да је била грозна, било је кобно и то што смо се нас две затекле на тераси у исто време и што ми је поглед на патос пао баш у моменту кад се она, ногу пред ногу, кретала од ограде ка метли. Та метла је такође била кобни елемент, јер сам је ја, спазивши бубашвабу и скочивши сместа са столице, зграбила оберучке и, не колебајући се ни секунда, не промисливши колико је убиство (не)морални чин, као да сам Свевишњи (и он би се више нећкао и преиспитивао свој наум), пресудила буби по кратком поступку.
Невоља је што сам истим чином пресудила и метли (која не беше у цвету младости, али не беше јој ни време за пензију). Како сам њоме из све снаге (као да се супротстављам двотонском бику, а не сићушној буби, грозној додуше) треснула о бетон, метла се начисто скрши.
Како ме тај материјални губитак (који је ништаван наспрам једног угашеног живота, зар не? о како надмоћ човека чини неосетљивим) силно разгневи, штапом од метле смрскала сам бубу и хитнула јој посмртне остатке с терасе. Тај чин се по окрутности може мерити с оном сценом кад Ахил, не задовољивши се победом, и не обуздавши (баш као ја) свој гнев, Хекторово мртво тело веже за своја борна кола, те њима три пута обиђе тројанске зидине.
Знате колико вреди живот једне бубе: двеста осамдесет динара (толико сам морала да дам за нову метлу).
Нема коментара:
Постави коментар