Братић ме летос одвезао мотором до оближње цркве (где се одржавала нека културна манифестација), беше баш узбудљиво.
Како се подоста забависмо тамо, ми и огладнесмо. Дадох му сендвич (с тиквицама, то се нашло при руци), а кад кроз неки минут поново дигох поглед, сендвича више не беше. Запањих се како је брзо појео. Он се најпре и сам насмеја, па се пожали да га боле десни због протезе коју однедавно носи. А ја приметих: сва срећа, сва срећа да те боли, појео би и мој.
Како се подоста забависмо тамо, ми и огладнесмо. Дадох му сендвич (с тиквицама, то се нашло при руци), а кад кроз неки минут поново дигох поглед, сендвича више не беше. Запањих се како је брзо појео. Он се најпре и сам насмеја, па се пожали да га боле десни због протезе коју однедавно носи. А ја приметих: сва срећа, сва срећа да те боли, појео би и мој.
Нема коментара:
Постави коментар