Да ми иде на нерве није ништа ново, али некад почне баш од раног јутра. Једва да сам очи људски отворила, а она зазвоца: ниси ми вратила лозицу (у, и јесте ти нека; мрзим лозице, сем оне са жутим цветићима; дакле, мрзим клот, празне, лиснате лозице) на место, сва ми се поломила на земљи (па није се сигурно поломила сама од себе; неко ју је згазио, дабоме); никад ништа не вратиш на место!
Е, рекох, тебе бих (а богами и многе друге) радо вратила (џаба те шаљем, кад ти нећеш да одеш)... а ти се сети одакле долазиш (која ти је почетна станица и пукотина кроз коју си први пут свет угледала).
Нема коментара:
Постави коментар