Он још не зна да говори (не рачунамо фонд од три-четири речи, које каткад користи: мама, баба, дај...). Он још нема потребу да говори. /Мада одређене ситуације намећу супротан закључак: рецимо, деси се да га ја храним, па он наједном почне храну да одбија, да се увија, гунђа, кмези... а мени треба поприлично времена да се сетим да је жедан. Видиш, дечко, није флашица увек у видокругу, па да пружиш руку или кажеш: а! Живот би ти био много лакши (бар не би био угрожен) да викнеш: дај, да урликнеш, ко сред пустиње онај у реклами за минакву: водеее.../
Игњат готово као оно Црногорче из вица, што до пет година (куку, леле и далеко било) није реч изустило, а кад је коначно заискало со и упитали га зашто дотад није зборило, изјави: нијесам имао примедби.
Елем, наш "Црногорац" још одбија да говори, али канда ће научити да броји. Прексиноћ је рекао четири, а ноћас од поноћи наизменично збрајао (да ли овчице препоручене против несанице?): д'аа,т'ии, д'аа, т'ии (ко покварена плоча, која је и оцу и мајци сан прекинула)... и ни макац даље (канда те овце бејаху подебеле, отуд и трапаве, никако да прескоче ограду, па дошло до застоја).
За све су "криви" прасићи. Готово свако вече пред њим плеше: десeт малих, девет малих, осам малих прасића... седам малих, шест малих, пет малих прасића... четири мала, три мала, два мала прасета, док, напослетку, не остане, разиграно, само - једно малоо праасее... И онда крене бројање прасића који (шта би свиње друго) скачу у бару: једааан, дваа, трии, четирии...
Игњат гледа, слуша... и почиње да броји ко бела лала (надам се да прасиће не гледа ко бравиће).
Игњат готово као оно Црногорче из вица, што до пет година (куку, леле и далеко било) није реч изустило, а кад је коначно заискало со и упитали га зашто дотад није зборило, изјави: нијесам имао примедби.
Елем, наш "Црногорац" још одбија да говори, али канда ће научити да броји. Прексиноћ је рекао четири, а ноћас од поноћи наизменично збрајао (да ли овчице препоручене против несанице?): д'аа,т'ии, д'аа, т'ии (ко покварена плоча, која је и оцу и мајци сан прекинула)... и ни макац даље (канда те овце бејаху подебеле, отуд и трапаве, никако да прескоче ограду, па дошло до застоја).
За све су "криви" прасићи. Готово свако вече пред њим плеше: десeт малих, девет малих, осам малих прасића... седам малих, шест малих, пет малих прасића... четири мала, три мала, два мала прасета, док, напослетку, не остане, разиграно, само - једно малоо праасее... И онда крене бројање прасића који (шта би свиње друго) скачу у бару: једааан, дваа, трии, четирии...
Игњат гледа, слуша... и почиње да броји ко бела лала (надам се да прасиће не гледа ко бравиће).
Нема коментара:
Постави коментар