Како јој се брат тек родио, па је мален, нежан, још ненавикнут на овај свет, Машу су по кући често упозоравали да не кашље "на њега", тј. да, у моменту кад је кашаљ снађе, одврати од брата главу (некад није довољно ни подесно руком уста затиснути), ако не може да се удаљи (пет-шест километара). Мало-мало, па је неко подсети: не кашљи на бату, да се и он разболи! И Маша је све то поштовала, како је знала и умела, покорно, ћутке.
А једног јутра док је седела на кревету, на којем се тад башкарио и њен новорођени брат, деси се да брат изненада кашљуцну, а Маша се тргну, погледа га оштро и прекори: шта кашљеш на мене, да се и ја разболим!
А једног јутра док је седела на кревету, на којем се тад башкарио и њен новорођени брат, деси се да брат изненада кашљуцну, а Маша се тргну, погледа га оштро и прекори: шта кашљеш на мене, да се и ја разболим!
Рачуна Маша да се кашаљ преноси у оба смера (а брату тек десет дана од рођења, не стиже још да изучи бонтон).
Нема коментара:
Постави коментар