Има једна песма у којој се апострофира мала бебо: дођии, мала беебоо, твоја мамаа туу је, дотакнимо неебоо... Онда на сцену ступа тата (а беба бива све сањивија): дођии, малаа беебоо, твооој татаа туу је...
Али кад ја љуљам бебу (ону коју ми је сестра родила), знам да оба родитеља гурнем с бине (не брините, ко мачке су -- дочекају се на ноге) и будем главна (кад ја певам, имам право и да слободно располажем сижеом). Дођии, малаа беебоо, твоја теткаа туу јее, дотакнимо неебоо (само се мало пропнимо на прсте)...
Али кад ја љуљам бебу (ону коју ми је сестра родила), знам да оба родитеља гурнем с бине (не брините, ко мачке су -- дочекају се на ноге) и будем главна (кад ја певам, имам право и да слободно располажем сижеом). Дођии, малаа беебоо, твоја теткаа туу јее, дотакнимо неебоо (само се мало пропнимо на прсте)...
Беба ме гледа, тачније шкиљи, јер очи једва држи отворене... А Маша лежи на кревету, такође слуша и надовезује се: дођи, малаа беебоо, твоој течаа туу јее... /Па јасно: где је мама, ту се у близини мота и тата. А где је тетка, мора бити и теетка./
Зацереках се. Теча којег нема Машина је болна тачка и вазда покушава да га прокријумчари, ако не у теткин живот (и кревет), бар у песму (где тетка и тетак не могу да се опиру).
Зацереках се. Теча којег нема Машина је болна тачка и вазда покушава да га прокријумчари, ако не у теткин живот (и кревет), бар у песму (где тетка и тетак не могу да се опиру).
Нема коментара:
Постави коментар