Некад нисам сигурна јесам ли храбра или луда. Недавно сам се у шетњу упутила с четворо деце (кад стигне пето, не знам где ћу га). Срећом, једно беше спаковано у колица. Остало троје ми трчаше уоколо и кидаше живце на ситне комаде, док од њих само фронцле не остадоше (на живце мислим, деца остадоше цела целцата).
Нисмо далеко одмакли, а и дотле смо на једвите јаде стигли. Нико ме не слуша, па ми гласне жице попуцаше од драња. И мало-мало, па неком треба обрисати нос. Четворо деце - а три слинава носа (и мало тоалет папира што се затекло у џепу)! Превише (деце и слина), богами (а ниједна марамица, премало папира)!
Нисмо далеко одмакли, а и дотле смо на једвите јаде стигли. Нико ме не слуша, па ми гласне жице попуцаше од драња. И мало-мало, па неком треба обрисати нос. Четворо деце - а три слинава носа (и мало тоалет папира што се затекло у џепу)! Превише (деце и слина), богами (а ниједна марамица, премало папира)!
Нема коментара:
Постави коментар