Једног дана
(пре више година, мада то и није битно) седимо моје сестре, зетови и ја с
вечери на обали Марковачког језера, гледамо преда се и ћаскамо. Дан се лагано
примиче крају, а неки позамашни деда (што се, изгледа, као младић осећа) залази
лагано у воду. Шта би радио кад би почео да се дави (да га лупи срчка,
рецимо, што нам се у његовим годинама чинило врло могућим), упита један мој зет
(чије занимање није битно за ову причу) другог (по занимању каменоресца).
Ништа, одговори мирно и озбиљно овај, само бих му добацио визиткарту (кад вас
тај тапне по рамену и упита за здравље - бежите главом без обзира).
Нема коментара:
Постави коментар