Малопре се зет вратио с утакмице, подвијена репа. Тата, јеси ли победио, пресрете га Маша на тераси. Нисам, вероватно једва процеди кроза зубе. Изгубио је, пронесе Маша одмах вест кроз кућу. И додаде (тек онако, без намере да тати "вади душу"): ти сваки пут изгубиш (не верујем да води прецизну евиденцију и не знам јесу ли порази чешћи од победа, али у природи човековој је да добро брже заборавља)!
Сестра и ја се зацерекасмо, а зет, осмехнувши се и сам, стоички поднесе досипање соли на рану (со гадно нагриза, а он стиснуо зубе, па трпи).
Нема коментара:
Постави коментар