Затварање врата можда вам се чини као један сасвим небитан, успутан и безазлен поступак. Али, верујте, ако та врата притвара омање дете, ситуација може бити врло озбиљна (да не кажем опасна): палите аларм!
Ево, већ је и Игњат почео тако у мојој соби да се осамљује. И чим затвори врата, свима је јасно да кани неку глупост (са становишта одраслих) да начини (у мојој соби накит, хрпе којекаквих папира и књига - душу дало за детенце мало), а великој авантури да се преда, ако њега неко пита.
Ево, већ је и Игњат почео тако у мојој соби да се осамљује. И чим затвори врата, свима је јасно да кани неку глупост (са становишта одраслих) да начини (у мојој соби накит, хрпе којекаквих папира и књига - душу дало за детенце мало), а великој авантури да се преда, ако њега неко пита.
Ја, рецимо, затварам јер не волим да су отворена. Како је један мој професор приметио да се Софка плаши отвореног простора, можда сам и ја помало Софка. Није ме баш страх, али ми је неугодно, не могу да се опустим, ако су врата и само притворена. Чак, како је мајстор пре неколико година врата на мојој соби одвише прекратио (врата ми ко тричетврт панталоне), ја под њих увек потурам жуту крпару (све мора да буде чврсто затиснуто).
Тек тад, кад спречим да се под њих подвуче светлост из ходника, и гласови, каква год опасност или непријатност из спољњег света, ја мирно могу да угасим светло и препустим се сну.
Тек тад, кад спречим да се под њих подвуче светлост из ходника, и гласови, каква год опасност или непријатност из спољњег света, ја мирно могу да угасим светло и препустим се сну.
Нема коментара:
Постави коментар