Намерно веш на жицу не простирем ни по каквом критеријуму (иако је мајка више пута покушавала да ме преобрати и "опамети"): одећу не разврставам ни по намени, ни по облику, ни по боји, ни по величини... Извлачим из оне замршене гомиле у вангли као куглице из лото бубња: немам појма шта ће на жици бити "заокружено". И тако сад (од багрема без грана) виси сестрин пинк џемпер, па моје светлосиве фармерице, на којима је тај поменути џемпер преко ноћи (стискајући се у вангли уз њих као мазна жена) оставио свој траг, па љубичасти џемпер, хеланке (све вирим кроз прозор и верно преносим), пинк спаваћица, зелена мајица, зелена сукњица, пинк мајица, зелени брусхалтер, зелена мајица (од вишка зелених мајица глава не боли), још једна зелена мајица, пинк брусхалтер, неке татине чарапе (стајале ту и хватале зјала па се нису довољно осушиле), и тако (да не набрајам све до липе, за коју је везан други крај жице за сушење).
Ја не бих била ја кад, поред тога што ме баш брига за сва бесмислена, неписана, а општеприхваћена, правила, не бих и контрирала и провоцирала. Нешто закачим како треба (ако за то уопште постоји пропис), нешто, крупније и теже, само пребацим (мало што ме мрзи да "штипам", мало што су штипаљке десетковане, бог те пита куд су се деле, вазда фале, никад човек да их наваша), неће му ветрић ништа. И кад који радозналац и погледа моју жицу, има шта и да види: од шаренила и нереда у глави да му се заврти! Ала би нека сокачара имала материјала за оговарање: таква анархија међу мокром одећом је недопустива! Додуше, некад су села врвела од трачара, а сад, ако нису изумрле, а оно су онемоћале. Све локалне Фрау Габријеле остариле, повиле се (не могу више онако високо да дигну главу, како би осмотриле веш на туђој жици и паучину по туђим ћошковима), а достојне наследнике не стекоше (неће, бре, ови млади да гледају туђа посла, а камоли туђ веш).
И, какво је сад село без аброноша?! (Ко земља која Босне нема, пет пара не вреди.) Нема ту никакве контроле, нема супервизора, праље се опустиле и разулариле: перуцка како ко стигне! А некад си морао строго да пазиш (како и где своје гаће и переш и качиш), ако нећеш да се селом прочује да "твоје бело није више бело". Мада и за то има лека (ако за бруку нема, сем што је свако чудо, па и посивеле шлофјанке, за три дана): којекакви чудотворни прашкови, који, ако је веровати рекламама, само што не оперу прљаве руке и образе.
Ја не бих била ја кад, поред тога што ме баш брига за сва бесмислена, неписана, а општеприхваћена, правила, не бих и контрирала и провоцирала. Нешто закачим како треба (ако за то уопште постоји пропис), нешто, крупније и теже, само пребацим (мало што ме мрзи да "штипам", мало што су штипаљке десетковане, бог те пита куд су се деле, вазда фале, никад човек да их наваша), неће му ветрић ништа. И кад који радозналац и погледа моју жицу, има шта и да види: од шаренила и нереда у глави да му се заврти! Ала би нека сокачара имала материјала за оговарање: таква анархија међу мокром одећом је недопустива! Додуше, некад су села врвела од трачара, а сад, ако нису изумрле, а оно су онемоћале. Све локалне Фрау Габријеле остариле, повиле се (не могу више онако високо да дигну главу, како би осмотриле веш на туђој жици и паучину по туђим ћошковима), а достојне наследнике не стекоше (неће, бре, ови млади да гледају туђа посла, а камоли туђ веш).
И, какво је сад село без аброноша?! (Ко земља која Босне нема, пет пара не вреди.) Нема ту никакве контроле, нема супервизора, праље се опустиле и разулариле: перуцка како ко стигне! А некад си морао строго да пазиш (како и где своје гаће и переш и качиш), ако нећеш да се селом прочује да "твоје бело није више бело". Мада и за то има лека (ако за бруку нема, сем што је свако чудо, па и посивеле шлофјанке, за три дана): којекакви чудотворни прашкови, који, ако је веровати рекламама, само што не оперу прљаве руке и образе.
Нема коментара:
Постави коментар