Уђох вечерас у кухињу, а мајка се на мене обрецну: зар мораш сваки пут да га закачиш? Кога, изненадих се (о чему ова жена прича; у кући нема никог сем нас троје, а тата спава). Фикус!
Тек тад и схватих да га је наџогерила тик уз врата и то тако да напола штрчи, тј. заклања ми пролаз. Зар мораш да га ставиш баш ту куд ја морам да прођем? /Умем и ја да се брецам (поготово кад ми ограничавају слободу кретања, а желе да не угрожавам друге). Зар у кући не треба човек да буде врста која доминира (и којој се други уклањају с пута)?/
Тек тад и схватих да га је наџогерила тик уз врата и то тако да напола штрчи, тј. заклања ми пролаз. Зар мораш да га ставиш баш ту куд ја морам да прођем? /Умем и ја да се брецам (поготово кад ми ограничавају слободу кретања, а желе да не угрожавам друге). Зар у кући не треба човек да буде врста која доминира (и којој се други уклањају с пута)?/
Изађем, па ме опет нешто натера да уђем, и опет закачих тог лиснатог смарача, тог узурпатора мог простора (што се шири по мом ходнику, нарочито јер зна да ужива заштиту газдарице).
А стварно сам се трудила да га избегнем. Некако се заносим ка њему (а нимало ми није заносан, да не буде забуне, напротив -- листови му ружњикави, тамни, не цвета... дакле само смета). А и он, трећи пут сам лепо видела, колико год се ја одмичем, толико се он пропиње, не би ли ме докачио.
И после вероватно ужива кад његова власница на ме оспе дрвље и камење. Ако све то скупим на гомилу, па "узвратим ватру" истим наоружањем, тешко обома.
А стварно сам се трудила да га избегнем. Некако се заносим ка њему (а нимало ми није заносан, да не буде забуне, напротив -- листови му ружњикави, тамни, не цвета... дакле само смета). А и он, трећи пут сам лепо видела, колико год се ја одмичем, толико се он пропиње, не би ли ме докачио.
И после вероватно ужива кад његова власница на ме оспе дрвље и камење. Ако све то скупим на гомилу, па "узвратим ватру" истим наоружањем, тешко обома.
Нема коментара:
Постави коментар