субота, 2. април 2016.

Муке са стоним фудбалом и тетком

Свој пети рођендан Матија је прославио у новоотвореној играоници. И баш у моменту кад је с вршњацима играо стони фудбал, тетки се прохтело да слика (шкљоц тамо, шкљоц овамо, па дошао ред и на то ћоше). 
Али тетка то не може да ради тихо и дискретно, не ометајући фотографске "мете", већ захтева да је Матија погледа (џаба спонтаност, кад се лепе очи мог сестрића не виде). 
Матија, Матијаа! Окрени се! Матијаа! А Матија само поскакује, вркља оним држачима: кад трзне, коса му лети на све стране, увис понајише. Матијаа, Матија, погледај ме, не одустаје тетка (досадна ко стеница) од свог наума. И он се коначно окрете, сав црвен и намрштен, колико да прослови: па губииим (шта си навалила; где да позира усред љуте борбе)! Љутнуо се дакако што утичем на неповољан резултат (јер док он у мене гледа, противници не губе време).  
Па нема везе што губиш, рекох, ти си сам (а насупрот њему Миша и Богдан, удружени; четвртог за праведну расподелу не беше), а мало рука' -- пуно примљених голова.

Нема коментара:

Постави коментар