Provincijalne priče o ljudima nezavedenim u knjige venčanih (isuviše) često počinju (sažaljivim koliko i podsmešljivim) isticanjem te činjenice.
Tako će jednog dana, stojeći kraj mog groba, uprkos svemu što sam umela i stvarala, čaršija tugaljivo šaptati: Nije se udavala! 

Time će moje postojanje još jednom biti obezvređeno i  konačno poništeno.